Willie van Ooijen is geboren en getogen in Lichtenvoorde. Zijn opa en vader komen uit Den Haag. In verband met het bouwen van kerktorens in Zieuwent en Lichtenvoorde zijn ze in de achterhoek gekomen. Tijdens zijn arbeidsloopbaan had Willie een tuincentrum, hoveniersbedrijf en boomkwekerij aan de Europalaan, welke inmiddels is overgenomen door 2 van zijn 3 zonen.

Hij is 23 jaar geleden verhuisd naar zijn nieuwe woning op de grens Harreveld/Lichtenvoorde en kreeg meer tijd voor het sociale leven.

Willie was als kind al betrokken bij de kerk. Het geloof is altijd belangrijk geweest voor hem. Hij is jarenlang misdienaar (op de foto1956: het linker jongetje) en later acoliet geweest.

Dat hij 23 jaar geleden bij het herenkoor van Harreveld zou gaan was eigenlijk helemaal niet zijn bedoeling. Dit ging als volgt: hij ging met zijn vrouw naar de Kerstklokkenzondag in Lichtenvoorde. Daar liep hij langs de Johanneskerk waar op dat moment het Lichtenvoords mannenkoor zong. Hij ging de kerk binnen en heeft daar zeker wel een uur zitten luisteren. Dat had Anton Krabbenborg gezien en die heeft hem gevraagd om van dit koor lid te worden. Willie had echter geen zin om in een pak met stropdas te moeten lopen en zingen. Daarnaast gaf Willie de voorkeur aan het zingen van kerkliederen. Enkele dagen later werd hij al benaderd door Jan Krabbenborg (lid van het Harrevelds herenkoor) met de vraag of hij bij dit koor wilde. Willie had zijn twijfels: hij was lid van de kerk in Lichtenvoorde en ook kon hij geen noten lezen. Hij werd uitgenodigd voor een repetitieavond en heeft deze bezocht. Dat hij geen noten kon lezen was geen probleem. Jan ten Have (van de Draijer) heeft hem in 1 avond de beginselen van het noten lezen bijgebracht. Willie is gebleven en ... inmiddels 23 jaar lid van het heren- en gemengd koor, waarvan 20 jaar als voorzitter. In de zomer hebben ze repetitie in de kerk en in de winter in het dorpshuis. Jarenlang werd er na de repetitie gekaart (kruisjassen) maar door de terugloop van het ledenaantal kunnen ze helaas geen kaartgroep meer vormen.

Deze terugloop is ook de reden dat er een samenwerking is met de koren van Zieuwent en Mariënvelde (HAZIMA koor). Met name bij begrafenissen.

Op het jaarlijkse parochiefeest zorgt o.a. Willie voor een vrolijke noot d.m.v. het vertellen van anekdotes en verhalen.

 

Dit te bedenken dat hij dit 30 jaar geleden niet gedurfd zou hebben. Hij heeft er destijds een Lichtenvoordse kermisavond voor laten schieten om zich aan te melden voor een cursus “spreken in het openbaar”. Nog steeds heeft hij elke maand een oefenavond.

Binnenkort gaat een groot deel van het koor op reis naar Roemenië. Dit naar aanleiding van een kerkorgel dat in Harreveld niet meer gebruikt werd. Het orgel is door tussenkomst van Caritas geschonken aan een kerk in Roemenië. Een uitgebreid verslag van deze reis volgt in een volgende uitgave.

 

Willie werd ongeveer 10 jaar geleden door Jan Penterman gevraagd om advies te geven voor het onderhoud van de parochietuin en het kerkhof. Hij is toen komen kijken en nooit meer weggegaan. In principe komen ze 1x per maand met een groep van 10-15 mensen samen om de parochietuin en het kerkhof te onderhouden. Rond de feestdagen komen ze een keer extra. Het is een gezellige groep die na de werkzaamheden nog even “napraat” in het parochiecentrum.

 

Wij danken Willie voor zijn inzet voor de kerk en hopen dat hij het nog heel lang met veel plezier mag blijven doen

De jaarlijkse vrijwilligers avond van onze Geloofsgemeenschap H. Agatha staat gepland op zaterdagavond 9 november aansluitend aan de viering van 19.00 uur.

 

Uiterlijke inleverdatum van de intenties voor de uitgave van juli en augustus 2019 is het  spreekuur op maandag 20 mei 2019.

Voor de uitgave van september 2019 is dat het spreekuur op maandag 15 juli 2019.

Op maandag 29 juli en maandag 12 aug. komen de spreekuren te vervallen i.v.m. vakantie.

 

Voor het eerst in onze geschiedenis zijn in ons land meer mensen ongelovig dan gelovig. Nog maar een kwart van de Nederlanders is lid van een kerk.Het aantal regelmatige kerkbezoekers is nog veel lager. Dat is een gegeven.Slechts 1% van de bevolking bezoekt regelmatig de katholieke kerk.Bovendien is de gemiddelde leeftijd van deze kerkbezoekers hoog. Dat zien we in onze kerk ook.

Dat roept de vraag op of geloven nog wel toekomst heeft.

Misschien toch wel, maar het wordt anders dan wij in onze kerktraditie gewend zijn.We zien leegloop in de kerken, maar dat betekent niet dat mensen niet meer op zoek zijn naar zingeving. We denken dat veel mensen, ook jonge mensen, daar juist naar op zoek zijn. 

Mensen zijn op zoek naar andere vormen, naar alternatieven voor de strakke leer en dogma’s die mensen van verschillende geloven van elkaar scheiden, maar ook verdeeldheid oproepen binnen religies. 

Er is veel belangstelling voor mindfulness, leven met aandacht zonder oordelen, en spiritualiteit. Anderen ervaren wat hen te boven gaat in kunst of in de natuur.Dit is niet aan een bepaalde religie verbonden. 

Zingeving is zoeken naar de zin, de bedoeling van het leven. 
Zingeving is de behoefte, dat wat we doen in het leven, een waarde heeft. 
Het is een actief proces en zo oud als de mensheid zelf. 

Lange tijd werd een religieuze visie op de werkelijkheid algemeen aanvaard. Religies gaven aan waar het in deze wereld om draait en wat het uiteindelijke doel ervan is. Er zijn regels, wetten, waarden en normen opgesteld hoe je, volgens die opvatting, het dichtst bij de betekenis van het leven komt. Een religie voorziet in een aantal wezenlijke menselijke behoeften zoals:zingeving, structuur en veiligheid in het leven, steun en troost in moeilijke tijden en de behoefte aan inspiratie voor het praktisch handelen.

Blijven er nog wel kerken?Het ziet er op dit moment niet rooskleurig uit. Kerken sluiten.Vóór 2026 zullen ook in de Ludger-parochie 6 van de 9 kerken sluiten, waaronder onze Agathakerk.

 

Het is aan ons om als dorps- en geloofsgemeenschap na te denken hoe we met het gebouw om willen gaan. Dat vraagt saamhorigheid en een nieuwe visie.

Hoe willen wij in de toekomst ons geloof beleven? Blijven we elkaar hier ontmoeten om te vieren, naar muziek te luisteren, te zingen,in gesprek te gaan? 

In welke vorm? Waar is behoefte aan? Hoe worden mensen van alle leeftijden aangesproken?
Vragen waar we nu nog geen antwoorden op hebben.

Er ligt een mooie uitdaging voor ons…

Geloofsgemeenschap Harreveld

 

Alles is begonnen op de lagere school. Als je niet geschikt was als misdienaar had je vast wel talent voor het jongenskoor, zo geschiedde. Jan Wieggers, de grote baas, wist wel raad met z’n knapen. Heel vaak na schooltijd in de kerk de trap op en met wat orgeltonen van hem, liederen leren uit de Canticum of andere boekjes. We vonden het spannend en mooi, daar op het koor, al latijn zingend, naar onderen kijken en dingen doen die de pastoor niet hoefde te zien. In enkele vakanties kregen we les van Theo Wolters (Lindeboom) die toen nog studeerde aan het conservatorium. De jongensstemmen van de Perosimis zitten tot op de dag van vandaag nog steeds opgeslagen in mijn (ruisachtige) brein. Was de kerk voor repetities niet beschikbaar dan oefenden wij in de vroege avonduren in de tussenkamer van Café Jos Wieggers. Het verplaatsen van huis naar dorp was bijna altijd lopend. Ideaal om in tweedonker nog even een relletje of vete uit te spoken of recht te zetten. Bij het verlaten van de school, 12-13 jaar, hoorde je bij de “grooten” en ging het zingen op een ander manier. In mijn herinnering jaren 50-60 zit ik dan achter in de kerk op een gepacht stoeltje met op de preekstoel pastoor Oosterman die alle staande parochianen achter mij met luide en duidelijke stem maant de nog lege banken op te zoeken. Protesteren en tegenspraak in de kerk, dat lef was maar voor enkelen weggelegd. Hoe het ook zij, hemel en hel hield je regelmatig bij de les, en bij twijfel was er de biechtstoel. Jaren komen, jaren gaan, pastoor en kapelaan, mis en lof, bruidegom en bruid, alaaf, askruis, en heel veel stof om over na te denken. Bij al die roerigheid was m’n doorgesmeerde stem al eens opgevallen. Henk Wieggers benaderde mij om bij de jaarlijkse muziekuitvoering van het gemengde koor “in ’n trop” mee te doen bij het herenkoor. Auditie bij vader Jan “ik heur ’t wal, ne bas”. Bij diezelfde gelegenheid werd ook Willem Krabben “gepunderd”, ne tenor. De eerste enkele nummers die ik mij herinner bij de uitvoering waren: de twaalf rovers, droomland en ’t Agathalied en na afloop het applaus wat vooral voor ons nieuwelingen erg gevoelig lag. Gaandeweg raak je wat ingespeeld en moesten er repetities voor de zondagviering en alle andere vieringen worden geoefend. Dit oefenen was meestal in Café Jos Wieggers in het bewuste tussenzaaltje waar ook een harmonium stond om ons de juiste toon te laten horen. Henk Wieggers was vele jaren onze organist. In de winter werd in bovengenoemde ruimte op ambachtelijke manier de kachel gestookt en gepord. Veel van mijn collega’s kregen in het verleden les in Gregoriaanse zang (uit het dikke boek). Frater Faustines bracht hen bij hoe soms een saaie oefenstof als hemels kan worden ervaren. Voor mij, Willem Krabben en Bernard Papen was er een zangerscursus in Doetinchem. Een basis die ons deed beseffen hoe moeilijk en mooi muziek kan zijn. In de rokerige Renault R4 werd er op de thuisweg nagebabbeld hoe we een nieuwe lesopdracht aan de juiste toonhoogte moesten laten kleuren. Intussen veranderde er veel in de kerk. De zaterdagavondviering en zondagviering deed z’n intrede. Eén pastoor, 3 parochies HAZiMa. Meer leken dienden zich aan bij vieringen. Naast kerk en kroeg hadden wij intussen ons Kempken met de vele mooie ruimtes voor oefenen, babbelen, en niet te vergeten, kaarten. Henk Wieggers nam het leiderschap over van zijn vader, een niet geringe klus. Met soms nog de krullen van de schaafmachine in z’n kraag, moest er de trouw- of rouwmis worden begeleid. In al m’n ijver heeft deze schrijver vergeten te noemen Annie Wolters met haar dameskoor en daarna André Wessels met het gemengde koor van nu. In mijn gedachten 50 jaar koorlid kan ik vele namen noemen die voor – achter en naast mij stonden. Velen ja, bijna allen die ons zijn voorgegaan met het zingen op een nog mooiere plaats; een hemels koor. Geschiedenis is het bijna, een volle kerk, de nachtmis, de wierook, de vele mensen op het altaar, het nuchter zijn en het flauw vallen, de Allelua’s met Pasen en het Ceciliafeest met z’n geintjes en grollen. Maar zie nu het jaar 2018, waarin de moeilijke beslissing is gevallen. Vele kerken moeten sluiten, waaronder ook onze Agathakerk. Het gaat pijn doen, je kan het je bijna niet voorstellen, ook ons Meester Nijsplein zonder kerkvolk. De gedachte Hij laat ons niet in de steek, al is het zingend naar boven gegalmd, geeft hoop. Tot slot een groet van een jubilaris die graag wat heeft teruggekeken wat al bijna geschiedenis is.

 

Bernard Wellink, december 2018.

  

 

Pastorale noodwacht: 06-190 17 292
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus

Vieringen

Juli 2019
M D W D V Z Z
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31